Ben yalnız birimiyim diye,
Sorarım kendime.
Düşünürüm yalnızlığımı.
Yalnızlık yanımda kimse olmaması mı?
Kalbimde kimse olmaması mıdır?
Diye sorarım.
Ve hemen yanıtını veririm.
Yalnızlık yanımda kimse olmaması değil,
Kalbimde kimse olmamasıdır diye.
Ve ben yalnız değilim diye bağırırım.
Çünkü o var kalbimde.

Özledim o güzel gözleri,
Özledim gülen yüzleri,
Özledim sevgi dolu kalpleri,
Özledim güzelim özledim.

Ben sevmedim,
Seni sevdiğim kadar,
Bir başkasını.

Ben özlemedim,
Seni özlediğim kadar,
Bir başkasını.

Ama sen,
Gittin sevdin.
Bir başkasını.

Oturmuşum Karanfil Sokak’ta
Gelip giden insanları izliyorum.
Onlara baktıkça,
Seni özlüyorum.

Kızılay’da geziniyorum.
Gitme vaktim yaklaşmış.
Kalan vakit geçmek bilmiyor.
Saniyeler dakika,dakikalar saat gibi geliyor.
İçimdeki hasret ve özlem beni çağırıyor.
Son bir tur atıyorum.
İnsanları izliyorum,
Herkes kendi havasında,
Biri mutlu,biri üzgün,
Biri biryere yetişmeye uğraşıyor,
Biri vakit geçiriyor.
Yavaş adımlarla hareket ederek,
Tüm bu duyguları hissetmeye çalışıyorum.
Çiçekçilerin önüne geliyorum.
Rengarenk çiçekler gözümü alıyor.
O renk cümbüşünün içinde gözüm bir noktaya takılıyor.
Kırmızı bir gülgoncası gözümü alıyor.
Diğer çiçeklerin arasında öyle güzel görünüyorki.
Onu almak istiyorum.
Biraz düşününce almaktan vazgeçiyorum.
Onun solmasına izin vermeyecek,
Kıymetini bilecek kişilere layık olduğuna karar veriyorum.
Bu kararımın vermiş olduğu,
Rahatlık ve mutlulukla gezintime devam ediyorum.