Yaralı yüreğimin merhemi, yıkık ruhumun toparlayıcısıydın sen…
Akan gözyaşlarımı silen mendil, sevgisizlikten üşüyerek tir tir titreyen kalbimi sevginle ısıtandın sen…
Hissetmeyi unuttuğum mutluluğu ruhumda hissettiren, ruhumu coşturandın sen…
Kalbimin atışını, aldığım nefesimi anlamlandırandın sen…
Şu kirli dünyanın kalbimde kirletemeyeceği tek şeydin sen…
Gözlerimin içinin gülmesinin, ruhumdaki ışıltının gözlerimden farkedilmesinin sebebiydin sen…
Kurduğum her üç cümleden birisinin ya nesnesi, ya da öznesiydin sen…
Uykudan yeni güne gözümü açtığımda, o günün sonunda uykuya daldığımda beynimin ilk ve son meşgul olduğuydun sen…
Varlığını yaşadığım, hissettiğim anlarda gönüllü hapsolmuş bir müebbettim ben…
Ahmet Gümüştekin