Gündemim Sendin

Gecemde gündüzümde, aklımda fikrimde gündemim sendin!

Yüzünde ufacık bir tebessüm görmek için, kendimden vazgeçişlerimde, seni anlamak için harcadığım saatlerin, hayatımı kapladığı anlardaydın!

Senden bir haber beklerken geçmek bilmeyen zamanın, yüreğime ve düşüncelerime yapmış olduğu baskısındaydın!

Hayatımdaki varlığının mutluluğuma, yokluğununsa mutsuzluğuma dönüşmesindeydin!

Sağlığınla huzur bulduğum,  hastalığınla huzursuz olduğum günlerdeydin!

Hissettirdiklerin ve hissettirmediklerin arasında arafta kaldığım duygulardaydın!

Duşun altında sıcak ve soğuk suyun ince ayarını yapamadığım anlar gibi ya çok sıcak, ya da çok soğuktun!

Ya dosttun, ya sevgili, ya da hiç kimse!

Ahmet Gümüştekin

Kaybettim

Seni kaybedince yalnızca bir sevgili kaybetmedim, en yakın dostumu, arkadaşımı, benden bir parçayı, dünyamı, güneşimi, ayımı, yıldızlarımı kaybettim ben. Kendimi kaybettim sensizliğimde. Senin sayende vedalaştığım yalnızlık hissi yeniden çöreklendi yüreğime.

Yalnızlığım, sensizlikle bir olup büyüyor içimde. Hayat sensiz çekilmez, anlamsız, sevgisiz.

Sensizliğimin beni boğduğu anlarda nefes almak için attığım çığlıklarımı duyurma çabasıydı yaptıklarım, gururumu ayaklar altına almaktan bile çekinmeden…

Ağlıyordu Karadeniz

Ağlıyordu Karadeniz
Derin derin, için için

Besbelli bir hüznü vardı
Hiç kimseye anlatamadığı

Belki yalnızlığıydı
Belki de arada kalmışlığı

Sıkışıp kalmıştı kendi içinde
Bütün hüznünü sıkıntısını atmıştı içine
Belki de bu yüzden Karadeniz diyorlardı ona

Kıyıya vuran dalga sesleriydi belki hıçkırışları
Bir dost sesiydi belki de yaprakların hışırtısı

Esas fırtınalar içinde kopuyordu belki de
Kıyıya vuranlar sadece saklayamadıklarıydı belki de