Oturmuşum Karanfil Sokak’ta
Gelip giden insanları izliyorum.
Onlara baktıkça,
Seni özlüyorum.

Kızılay’da geziniyorum.
Gitme vaktim yaklaşmış.
Kalan vakit geçmek bilmiyor.
Saniyeler dakika,dakikalar saat gibi geliyor.
İçimdeki hasret ve özlem beni çağırıyor.
Son bir tur atıyorum.
İnsanları izliyorum,
Herkes kendi havasında,
Biri mutlu,biri üzgün,
Biri biryere yetişmeye uğraşıyor,
Biri vakit geçiriyor.
Yavaş adımlarla hareket ederek,
Tüm bu duyguları hissetmeye çalışıyorum.
Çiçekçilerin önüne geliyorum.
Rengarenk çiçekler gözümü alıyor.
O renk cümbüşünün içinde gözüm bir noktaya takılıyor.
Kırmızı bir gülgoncası gözümü alıyor.
Diğer çiçeklerin arasında öyle güzel görünüyorki.
Onu almak istiyorum.
Biraz düşününce almaktan vazgeçiyorum.
Onun solmasına izin vermeyecek,
Kıymetini bilecek kişilere layık olduğuna karar veriyorum.
Bu kararımın vermiş olduğu,
Rahatlık ve mutlulukla gezintime devam ediyorum.

Gece bir farklı oluyor Kızılay,
Şimdi bir üst geçitin üzerinden Kızılay’ı seyrediyorum.
Yanan ışıklar sanki bir kadının takıları gibi yakışıyor ona.
Barlardan ve cafelerden çeşit çeşit müzik yayılıyor sokaklara.
İnsanlar sokaklara dökülmüş adeta.
Kimisi sevgilisini,
Kimisi arkadaşını bekliyor.
Kimisi gitar çalıyor,
Kimisi efkarlanıyor.
Bu çeşitlilik ona güzel bir tat katıyor.