Varlığında;
Ruhumda hissettiğim cümbüşün yerini,
Yokluğunda;
Sessizlik aldı.
Varlığında;
Umutlarımla mutluyken,
Yokluğunda;
Umutsuzluklarımla mutsuzum.
Varlığında;
Ruhumda hissettiğim cümbüşün yerini,
Yokluğunda;
Sessizlik aldı.
Varlığında;
Umutlarımla mutluyken,
Yokluğunda;
Umutsuzluklarımla mutsuzum.
Yağmura sakladım gözyaşlarımı,
Gecenin ayazı bile,
Sensizlik kadar soğuk gelmedi bana!
Kokun bir adım önümdeymişsin gibi burnumda,
Islak yollarda adım adım seni özledim.
Sana ulaşmak için adım attıkça,
Ne yolum bitti, ne de özlemim…
Horoza sordum;
– Erken değil mi?
Yanıt verdi;
– Sana erken, bana geç!
Bu sefer horoz sordu;
– Seni ben uyandıracaktım, ne oldu?
Yanıt verdim;
– Özledim…
Horoz suspus oldu.
Gece kadar karanlık,
Gece kadar sessizim,
Yapayalnız,
Kimsesizim,
Sensiz.
Seni kaybedince yalnızca bir sevgili kaybetmedim, en yakın dostumu, arkadaşımı, benden bir parçayı, dünyamı, güneşimi, ayımı, yıldızlarımı kaybettim ben. Kendimi kaybettim sensizliğimde. Senin sayende vedalaştığım yalnızlık hissi yeniden çöreklendi yüreğime.
Yalnızlığım, sensizlikle bir olup büyüyor içimde. Hayat sensiz çekilmez, anlamsız, sevgisiz.
Sensizliğimin beni boğduğu anlarda nefes almak için attığım çığlıklarımı duyurma çabasıydı yaptıklarım, gururumu ayaklar altına almaktan bile çekinmeden…