Hayatın akışını izliyorum oturduğum yerden,
Tek sorun benim o hayatın ne kadar içinde olduğumda,
Benden sonraya nasıl bir iz bıraktığımda!
İnsanlar bir o yana, bir bu yana koşuşturuyorlar,
Hepsinin kendince sebepleri var bir yerlere yetişmek için!
Hayatın kum saatinin hızla aktığını hiç düşünmeden,
Bir yerlere yetişmeye çalışırken anı kaçırıp silinip gidiyorlar…
Susamak gibiydi sensizlik,
Dilin damağına yapışmış gibi,
Yüreğin aklına yapışırdı.
Uyusam geçecekti belki,
Ama ya bir daha uyanmak istemezsem diye,
Uyuyamazdım sensiz gecelerde.
Paylaşmak gerek hayatı,
Paylaşmak gerek her anı,
Paylaşmak gerek hayalleri,
Paylaşmak gerek umutları,
Paylaşmak gerek sevinçleri,
Paylaşmak gerek hüzünleri
Paylaştıkça bir olmak, bütün olmak gerek.
Birbirini tamamlayan iki yarımdan bir tam olmak gerek.
Sevmek suçsa,
Müebbete mahkûm olmuşum ben.
Sevmek suçsa,
Diri diri toprağa gömülmüşüm ben.
Sevmek suçsa,
En ağır cezaya, sensizliğe mahkûm olmuşum ben.
Yeniden doğuştu benimkisi,
Küllerinden yeniden varoluş!
Geleceğe doğru emin adımlarla,
Hedeflerin artık çok uzak olmadığını görmekti.
Yıllardır kurulan hayallere ve umutlara,
Bir adım daha yaklaşmanın haklı gururunu,
Başarmış olmanın coşkusunu içimde hissetmekti yaşadığım.
Güzel günlerin bir gün geleceğine dair
inancımı yitirmememin ödülüydü bu,
İnsanların karşındaki değişimini
içinden gülerek görmeye başlamanın hazzıydı güzel olan.
O zor günlerde yanında olanları hiç unutmadan,
Onlara yüreğinin en derininde sevgi duymaktı!
Öyle güzel insanların hayatında olmasından duyulan şükrandı
Mutluluğumun ardındaki sır.
Ve bana bu hazzı yaşattığı için
Allah’a sonsuz şükürler dilemekti bana düşen.