Farklı olmak isterken,
Bilemedim!
Diğer insanlardan
farkım kalmadığını.
Bilmeliydim!
Esas farklılığın,
kendim olmamı
gerektirdiğini.

Düşüncelerime sakladım,
Adım adım arıyorum seni.
Bir yapbozun parçaları gibi,
Dağınıksın düşüncelerimde.
Parçaları birleştirip
Seni oluşturmaya çalışıyorum.

Seni kaybetmekten korktukça
seni kaybettiğimi farkettim.
Seni sevdikçe de
kendimi kaybettiğimi.
Ne yapacağımı düşünemiyorum
sanırım aklımı kaybettim.

Sabahın ilk saatlerinde
Gökyüzünde o kızıl saçlarının
serpilmesini izleyeceğim.
Ilık bir rüzgar esecek,
Tıpkı nefesin gibi,
İç gıcıklayan ve huzur dolu.
Her geçen dakika sıcaklık artacak..
Günün ilerleyen saatlerinde,
Kavrulacağım nefesinle, teninle

Seni sevmemi istiyorsun
oysa bilmiyorsun ki
ben zaten seni seviyorum.
Farkında değilsin sevgimin ve aşkımın.
Sana gelmemi istiyorsun
ama aslında yanında olduğumu görmüyorsun.
Uzaklarda beni arıyorsun,
benim seni zamanında aradığım gibi.
Fakat eminim bir gün sende beni bulacaksın
benim seni bulduğum gibi.
Yalnız geçen gecelerde seni düşünüyorum, yapabileceklerimizi, yaşayabileceklerimizi hayal ediyorum.
Senli bir geleceğin aslında
hiç uzak olmadığını görüp seviniyor,
fakat senin bana ne kadar
uzak olduğunu görüp üzülüyorum.
Bu da hayallerimin üzerine bir
karabulut gibi çöküyor.
İkimizin de ortak buluşma noktası şiirler.
İkimizde duygularımızı düşüncelerimizi,
birbirimize söylemek isteyip de
söyleyemediklerimizi şiirlerle
söylüyoruz ve rahatlıyoruz.
İkimizde birbirimizi aynı yerde
arıyoruz fakat bulamıyoruz.
Dörtlüklerin arasında benim
sana senin bana seslenişlerin
yitip gidiyor.
İşte buradayım ve sana tekrar sesleniyorum,
SENİ SEVİYORUM