Geçmişte bıraktıklarım ve gelecekte olmasını hayallediklerim arasındaydı yaşadıklarım. Bugünümde ve geleceğimde olmanı isterken, seni geçmişimde bırakmaktı beni üzen.

Beni ben yapan değerlerimi bile sorgulamaktı seni sevmek. Gece ve gündüz demeden günün her saatinde özlemekti seni sevmek. Tıpkı suyun altında nefesini tutup dışarı çıktığında derin bir nefes almak gibiydi seni sevmek.

Seni sevmenin bütün güzelliklerine rağmen bir zorunluluktu senden vazgeçmek. Benliğimi kaybetmeden, senin karşında ve kendimde değerimi yitirmeden…

Seni özleyeceğimi bilirken, her an seni düşünecek olsam da, bu yaptığımın pişmanlığını bir ömür hissedeceğimi bilsem de vazgeçecektim senden.

Senin sevgini hissedemedikten, yüreğinde yerim olmadığını bildikten sonra yoktu hayatındaki varlığımın bir önemi, yoktu hayatımdaki varlığının bir önemi…

Ahmet Gümüştekin