Öyle duygular ve kararlar vardır ki; hissedildiği anda seçimler yapılır. Seçmek gerekir doğruyu, devamlılığı… Günlük kaybedişleri ömürlük kazançlara çevirmek için oynamak gerekir aşk adı verilen oyunda kurgusal yaşamlarla… Varlığı sanal bir gerçeklik dışına çıkamayan bir duygudur aşk, doğru yönlendirildiği, insanların zaafları dikkate alındığı sürece insana kazandırır aşk. Bu kazanç ilk günlerde kayıp gibi düşünülse bile, zaman onun ne kadar büyük bir kazanç olduğunu gösterecektir.

İnsanlar ellerindekinin değerlerini anlayamazlar kaybedinceye kadar. Kısa süreli zafer sarhoşlukları daha sonra “Ben ne yaptım?”lara dönecektir. Ama önemi var mıdır, iş işten geçtikten sonra bu pişmanlığın? Ne derece geriye dönülebilir, her şey eskisi gibi olabilir?

Bu noktada devreye girecektir dostlar ve dostluklar. Direkt olarak yapılan müdahaleler ve desteklemeler birer nasihat olmaktan hiçbir zaman ileriye gidemeyecektir. Bu yüzden oynamak gerekir aşk üzerinde kurgusal yaşamlarla dostlar olarak, iki adım ilerisi hesaplanarak, kişisel davranışlar ve tepkiler dikkate alınarak. Ne de olsa aşk da bir beyaz yalan değil midir? Duyguların insanı kontrol altına almaya çalıştığı ve kontrolsüz bıraktığı bir noktaya verilen ad değil midir? Eğer bir taraf bu duyguların yoğunluğunu kaybetmeye başlamışsa ve büyü bozulmuşsa her şeyi eski haline getirmek için beyaz yalanlarla uyarılmalı mıdır dost? Zaaflar ve egolar okşanmalı mıdır kurgusal yaşamlar ve olaylarla?..

İtekleyici güçle yeniden ivme kazandırıldıkça aşka, kaybedileni yeniden elde etmenin verdiği heyecanla daha da güzel olmaz mı her şey? Dosta ve dostluğa karşı bir ihanet var mıdır bu noktada? Dostta yanılsamalar yaratarak yok olmak üzere olan duygularını sahip olma egosuyla yeniden körüklemek suç mudur? Aşk gibi gerçekliği birçok defa tartışılan bir kuramda, kurgusal yaşamlar ne derece zarar verir aşka?