Yorgundu yüreğim ve ruhum.
Sürekli olarak kendinden bir parça vermekten.
Varlığınla çoğalmak varken, eksilmekten.
Yorgundu yüreğim ve ruhum.
Beni sevmediğini bile bile, kendimi beni sevdiğine inandırmaktan.
Sevginle coşmak varken, sevgisizliğinle sönmekten.
Yorgundu yüreğim ve ruhum.
Yalnız gecelerde nefessiz kalmaktan.
Varlığınla yalnızlığımı bastırmak varken, yokluğunu en derinden hissetmekten.
Yaralı yüreğimin merhemi, yıkık ruhumun toparlayıcısıydın sen…
Akan gözyaşlarımı silen mendil, sevgisizlikten üşüyerek tir tir titreyen kalbimi sevginle ısıtandın sen…
Hissetmeyi unuttuğum mutluluğu ruhumda hissettiren, ruhumu coşturandın sen…
Kalbimin atışını, aldığım nefesimi anlamlandırandın sen…
Şu kirli dünyanın kalbimde kirletemeyeceği tek şeydin sen…
Gözlerimin içinin gülmesinin, ruhumdaki ışıltının gözlerimden farkedilmesinin sebebiydin sen…
Kurduğum her üç cümleden birisinin ya nesnesi, ya da öznesiydin sen…
Uykudan yeni güne gözümü açtığımda, o günün sonunda uykuya daldığımda beynimin ilk ve son meşgul olduğuydun sen…
Varlığını yaşadığım, hissettiğim anlarda gönüllü hapsolmuş bir müebbettim ben…
Ahmet Gümüştekin