Hayallerim için mücadele etmekten,
Bir de seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
Ama hiçbir hayal kırıklığı sensizlik kadar acı vermedi bana!
Hayal kırıklıklarımdan ve başarısızlıklarımdan hep ders aldım,
Ama sensizlikte bomboş kaldım.
Bugünkü dersimiz;
Dünyadaki varoluşuna bir anlam yükleyemeyen,
sevmeyi bile bilmeyen insanların senin yüreğindeki karşılıksız insan sevgisini anlamasını bekleme!
Çünkü onlar hiçbir zaman sevmenin ne olduğunu bilmemişler,
sadece koşulsuz sevmeyi bilenlerin sevgisinden bencilce beslenmişlerdir!
Dünyadaki varoluşları maddecilikten öteye geçemez,
asla mutlu olamazlar.
Koşulsuz sevmeyi bilenlerin eriştiği ruh doygunluğu
ve mutluluk hazzını hiç bilemedikleri için kıskançlık
içerisinde bakarlar bu kişilere.
Halbuki bilemezler hayatta mutluluk kadar mutluluğu
kıymetli hale getiren acılar, hayal kırıklıkları,
başarısızlıklar da olmalıdır!
Sevmekten korkan insan aşkı yaşayamaz,
Başarısızlıktan korkan insan başarılı olamaz!
Başarısızlıkta ondan ders aldığın sürece bir başarıdır…
Nedensiz sessizliklerde aradım seni!
Bir ses versen bitse bu sessizlik istedim.
İçten bir merhaba,
Sıcak bir gülümseme bekledim.
Nedensiz sessizliklerde aradım seni!
Sensizlikte kaybolmak üzereyken,
Elimi tut kurtar beni istedim.
Eksik olan yarımı tamamlamanı bekledim.
Bir mutluluk oyunu oynuyorum,
Başrollerde ben, izleyici sen.
Senli düşüncelerden kaçmak için yürüyorum bütün gücümle,
Yokluğun peşimi bir an olsun bırakmıyor.
Müzikle bastırmaya çalışıyorum beynimdeki sesleri.
Sahte bir gülümsemeyle selamlıyorum dünyayı,
Gözlerimin ardında gizli, çektiğim acı!
Karanlıkta ışığıyla gözümü kamaştırır,
O çakmak çakmak gözler,
Sessizlikte çığlığa dönüşür,
Kafamın içinde yankılanır o sözler,
Gel artık yar,
Bu ayrılık ne sana ne bana uyar.