Ne hiç kimse, sen!
Ne de sen, hiç kimsesin!

Sen hep gözümdesin,
Hep benimlesin!

İçimdeki kalabalıkların çığlıkları arasında
yitip gidiyor sesim!

Cehennemden geliyormuşçasına
tırmalıyor bu çığlıklar kulaklarımı.

Bir yalana inanmak gibiydi varlığın!
Sadece sessizlik ve sensizlikti hissettiğim.

Emin olamıyordum varlığından!

Bir vardın, bir yoktun!
Bazen sıcak, bazen soğuk!

Bir adım gelirken, bir adım gidiyordun.

Geriye dönüp baktığımdaysa gördüğüm,
Hala aynı yerde olduğumuzdu.

Sebepsiz güldüğümde deli,
Sebepsiz seni sevdiğimde divane diyorlar.
Seni düşündüğüm anlarda sebepsiz gülünceyse deli divane dediler.

Olsun ne derlerse desinler,
Ben uğruna deli olmaya da,
Sana divane olmaya da razıyım!