Adını koymayı ona bıraktığım duygularım vardı benim,
Saf, temiz ve ürkek…

Geçmiş acıların dağladığı yüreğimde
Uzunca bir zamandan sonra kıpırtılar başlamıştı artık,
Kontrol etmeye çalıştıkça daha da fazla kontrolden çıkıyordu bu durum.

Tesadüfler mi kaderdi, kaderimiz mi tesadüften ibaretti…
İki durumda içiçe geçmiş her geçen gün daha da bizi birbirimize bağlıyordu.
Yada en azından emin olduğum beni ona bağlamaya başladığıydı.

Nede olsa hayatta emin olabileceğimiz tek şey kendi duygularımız değil miydi?
Duygularımın adını koyamamın sebebi içinde bulunduğumuz durumun karmaşıklığıydı.
Bu karmaşayı çözebilecek yolsa ondan geçiyordu.

Bense o yolda onun karşısına çıkan ya bir yol arkadaşı yada bir ayakbağıydım…

Kararı ne olursa olsun ona saygı duymaktı bana düşen…

08/2015