Ben seni gölgemden bile sakınırken,
Sen benim gölgemden bile korktuğumu sanmıştın.

Senin için bir dünyayı yıkıp,
Yeni bir dünyayı kurabilecek bu yüreği anlamamıştın.

Halbuki senin en çok övündüğün şey,
Beni en iyi senin anladığın değil miydi?

Gerçekten sevmiş olsaydın aradaki incecik farkı anlamış olurdun!

Anlayacağın, beni bi sen anladın, onu da yanlış anladın…

Gölgem kadar yakın,
Güneş kadar sıcak ol bana.

Acı bir kahvenin yudumunda,
Demli bir bardak çayda
tadayım seni.

Denizin dalga seslerinde,
Müziğin tınısında
duyayım seni.

Rengarenk çiçekler dolu bir bahçede,
yağmur sonrası çıkan toprak kokusunda
koklayayım seni.

İpek bir kumaşın vermiş olduğu hisle
bir bebeğin narinliğiyle
dokunayım sana.

Ufka baktığımda senli geleceği,
sana baktığım an verdiğin huzurla
göreyim seni.

Bana bir “sen” gerek,
Başkasına ne gerek!

Ne hiç kimse, sen!
Ne de sen, hiç kimsesin!

Sen hep gözümdesin,
Hep benimlesin!