Verdikçe çoğalmamız gerekirken,
Verenler azalıyor bu kötülük dolu dünyada,
Hiç acımadan kıyıyorlar verenlere.

Can verenlerin canını alıyorlar,
Emek verenlerin emeğini çalıyorlar,
Sevgisini verenlerin sevgisini sömürüyorlar.

“Acaba o da beni özlüyor mu?”
diye düşünürken buluyorum bazen kendimi.
Yanıtından hiçbir zaman emin olamayacağım bir soru bu.

“Seni seviyorum” derken benden vazgeçen biri,
Beni özlediğinde ne yapar ki?

Bunun gibi sorular kurcalıyor beynimi!

Bu kocaman yürek bile dar geliyor sana artık,
O kadar büyüdün ki içimde.
Sığdıramıyorum seni içine…

İki gönül, bir sevdamız olsun,
Bahçesinde mutluluk çiçekleri açsın,
Çocuklarımız o bahçede kahkahalarla oyunlar oynasın,
O kahkahalar kulaklarımızda çınlasın istedim!

Çok mu istedim?

Ey gönül öyle yorgunum ki,
Bu dünyanın yükünü bi başıma sırtlamaktan!

Niçin olduğunu bile bilmediğim koşuşturmaların peşinde,
Yitip giden günlerim ardımda,
Adım adım yaklaşıyor apansız bir ölüm.