Ben “Sen”e aşığım, sense kime? Ne önemi var ki senin; beni sevmemenin. Ben “Sen”i seviyorum, “Sen”sizliği özlüyorum.

Ben senden öncede “Sen”e aşıktım, senden sonra da “Sen”e aşık olacağım. Şiirlerimde, yazılarımda “Sen” vardı, ama sen yoktun. Sen bir imgeydin benim için. Hayallerimde yaşattığım, düşüncelerimde yücelttiğim, anlamını “Sen”le bütünleştirdiğim, aşkımdın benim için. Hiçbir şey “Sen” kadar bana yakın olamadı, saf kalamadı. Sense kirlettin kendini düşüncelerimde; sözlerinle, düşüncelerinle.

Ben “Sen”i sevdikçe, sen benden uzaklaştın. Ben “Sen”i senle bütünleştirdikçe, sen sevgimden kaçtın. Alışkın değildin böyle saf ve yoğun bir sevgiye. Korktun aynı saflıkta sevememekten. Korktun ve kaçtın.

Benim için “Sen”i sevmek önemliydi ve ben “Sen”i seviyordum. Sen de beni bırakabilirdin diğerleri gibi, ama ben hep “Sen”le olurdum. Ben “Sen”i severdim, “Sen” de beni. O yüzden ben hep “Sen”i seveceğim.