Öyle çok isterdim ki; seni sevmeyi ve sevebilmeyi. Senin gibi birisine aşık olmayı ve aşık olabilmeyi. Ama artık mümkün değil birisini sevebilmek benim için. Öyle kalabalık ki kalbim; içinde bana bile yer kalmadı artık.

Sevilmeden sevdiklerim yüzünden öyle dolu ki kalbim; ne sana, ne bana, ne de bir başkasına yer yok artık. İsyanlarım içime sığmıyor artık, sevmeyi bilmeyenleri hep sevdiğim için! Kalbime kırgınım hep hata yaptığı, hata yaptırdığı için.

Yalnızım belki ama önemli değil; daha az acı çekiyorum böyle. Yorgunum artık sevmekten, bıkkınım artık karşılıksız aşkları yaşamaktan. Beni aşka bağlayan sevgiler yok artık, beni hayata bağlayan dostluklar var artık. Müzikler ritimleriyle coşturuyor artık beni, hayata müziklerle bağlanıyorum artık. Duygular ve mutlu aşklar, şarkı sözlerinde yaşıyor artık. Mutlu olacağım, aşık olacağım, seveceğim sevileceğim aşklarım, sevgilerim, sevgililerim hayallerimde yaşıyor artık. Kirlenmeden, kirletilmeden, sadece benimle; bir başkasından kıskanmadan, kendimden bile sakınırcasına!

Belki aşkın lanetiydi üzerimdeki, beni sevenleri sevmedim, sevdiklerim de beni! Bu yüzdendi yaşadıklarım…